Pokhara & Kathmandu, Nepal

POKHARA (waar het plots heel stil werd)

Het meer van Pokhara

Vallei van Pokhara

Zuidkant van de Anapurna

Ga maar ne keer...

"Namaste!"

"'t Is voor de Minuut, mijnheer."
- "De Minuut? Da ken ik nie."

KATHMANDU

BHAKTAPUR

Zo, en dan nu terug naar India...

Andaman en Nicobar Eilanden (a close encounter with paradise...)


Welcome to Paradise! Daar leek het toch alleszins heel hard op. Na de stank en de chaos van Calcutta belandden we op deze archipel die 572 kleine tropische eilandjes telt. Slechts 36 ervan zijn bewoond. Van die 36 zijn er dan nog eens een hele boel niet toegankelijk: niet voor Indiers, laat staan voor buitenlanders.

Er wonen nog zo een zestal stammen op de Andaman -en Nicobar eilanden, die letterlijk met uitsterven bedreigd worden. Vandaar dus de bovenvermelde restrictie voor Indiers en andere toeristen. En het is de Indische overheid menens. De eilanden behoren tot hun grondgebied (hoewel ze veel dichter bij de kust van Thailand liggen). Toch is het Indische vasteland de enige weg langswaar je op deze plek kunt terechtkomen. Daarbij komt dat je maximum 30 dagen op de eilanden mag verblijven, op voorwaarde dat je een heen -en terug vliegtuigticket kunt voorleggen.

Wat die stammen betreft moet er wel aan toegevoegd worden dat sommige onder hen ook zelf altijd heel bewust het contact met de door Indiers bezette eilanden vermeden hebben. Zo zijn er bijvoorbeeld de Sentinelese die elk jaar bezoek krijgen van de overheid. Die arriveert dan met

kokosnoten, bananen, varkens of rode plastieken emmers (I kid you not!!), maar wordt dan prompt getrakteerd op een regen van pijlen. Ze zijn nu nog met z'n 250...

De Andaman en Nicobareilanden werden ook zwaar getroffen door de tsunami in 2005. Er vielen hier toen een pak doden. Heel wat kusten werden vernietigd en grote stukken oeroude koraal verdween voor goed naar de zeebodem.

Het is maar beetje bij beetje dat deze eilandengroep zich hersteld van deze klap. Slechts sinds twee jaar dagen er hier terug toeristen op. Klinkt misschien wreed, maar dat heeft veel voordelen voor diegenen die er nu terecht komen.

Havelock Island

Het waren 24 prachtige dagen die we hier beleefden op het ritme van de natuur in een klein eco-hutje op nog geen 30 meter van de zee (gemaakt trouwens van bamboehout dat hier tijdens de tsunami aanspoelde...). Een tijd vol prachtige zonsondergangen, lekker eten, veel rust, stilte, en niets dat niet op zijn plaats leek. Kortom, iets waar iedereen jaarlijks recht zou moeten op hebben. De wereld zou een veel aangenamere plek zijn...

Maar af en toe liep het dus ook wel eens stevig uit de hand, en genoten we van de lokale (echt wel zeer drinkbare) rum. Getuige deze foto...

Ross Island

Natuurlijk waren de Britten ook hier aanwezig tot voor de Indische onafhankelijkheid in 1947. Van dit kleine eilandje maakten ze in der tijd hun administratief hoofdkwartier. Men noemde deze plek tijdens de koloniale jaren het Parijs van het Oosten. Jammer genoeg werden alle balzalen en Engelse tuinen genadeloos vernietigd door een fikse aardbeving in 1941. Vandaag de dag is het een soort openluchtmuseum waar het moto wel live and let live lijkt. Een soort stil protest tegen wie en wat hier ooit zat.

Heel het eiland lijkt wel overwoekert door reusachtige banyanbomen.

Maar het moge duidelijk wezen. Het is en blijft een toeristische trekplijster...

Viper Island

Het volgende eiland is dat ook, hoewel iets meer genuanceerd. Viper Island werd vanaf 1867 door de Britten gebruikt als gevangenis. De vaste klanten hier waren de vele Indische vrijheidstrijders die zich tegen het Brits bewind verzetten. De naam van dit eiland vindt zijn oorsprong in 1 van de geliefde foltertechnieken van de Engelsen. Deze bestond erin gevangenen in de zinderende hitte aan een boom vast te knopen en dan te wachten... tot ze werden doodgebeten door adders (vipers dus).

Deze ruine is wat overblijft van het galgenhuis. Hier werden degenen die aan de adders ontsnapten "gewoon" opgehangen. De gids gaf tijdens zijn uitleg het beste van zichzelf (in Hindi!), waarna plots alle Indische blikken zich ietwat nijdig in de richting van de enkele aanwezige blanken richtten. Even de fijn gestemde patriotische snaar raken, als je het mij vraagt. En fooi dat die kerel kreeg... Uitgezonderd van de bleekscheten natuurlijk want die hadden er toch niets van verstaan.


De boot op de achtergrond is degene waarmee wij arriveerden. Voor de rest ligt alles er al decenialang onaangeroerd bij. Alweer ter herinnering aan wat eens was. Elke groep bezoekers die hier toekomt mag maar 20 minuten ter plaatse blijven, terwijl er vriendelijk verzocht wordt de stilte te bewaren. Een heel intens sfeertje.


Om af te sluiten nog enkele van mijn persoonlijke favorieten...

Of hoe schoonheid vergankelijk is......

Mijn goede vriend Kruimeltje.

Het zicht vanuit ons bed. Een mens zou voor minder willen opstaan...

En nog een zonsondergang. "Om 't af te leren..."

Rajgir, Bihar (India)

ONDERWEG NAAR VOLTURE'S PEAK...

Na een zeer bewustzijnsveruimende tiendaagse in het Root Institute, hadden we ongelooflijk veel zin om nog eens te bewegen. Een uitgelezen moment ook om te ervaren hoeveel ons geduld werd getraind tijdens deze laatste 10 dagen, en af te meten hoeveel resistenter we waren geworden tegenover bijvoorbeeld het lawaai van een lokale bus met haar lokale inwoners. Ik zal het kort houden: het was gelukkig niet ver....

Niets aan te doen, maar Rajgir bleek niet het pittoreske stadje te zijn waar we ons beiden aan verwachtten. In het enthousiasme van onze verse ontdekkingsdrang waren we vergeten hoe luid en stoffig Indische steden zijn. Zonder uitzondering. In Rajgir was dit niet anders, hetgeen ervoor zorgde dat we ons reeds snel in horizontale houding bevonden, genietend van een goed boek en een meesterlijk kunstwerk in de vorm van donkerrode spuugsporen. Indiers hebben namelijk de gewoonte te kauwen op pan parag, een bont mengseltje van nootmuskaat (en haar sap), limoen, cardamom (het zaad van een struik verwant aan de gemberplant) en een combinatie van natuurlijke smaakversterkers. Je kan het vergelijken met cocabladeren in Zuid-Amerika, maar het ziet er iets viezer uit.

Te pas en te onpas, op gelijk welke plek, en liefst met bijhorend rochelend vertoon, deponeren ze dan vakkundig dit goedje, met een voorkeur voor in het oog springende plaatsen. In dit geval dus de linkermuur van onze hotelkamer.

Voila, een eerste probeersel om eens een video te posten. Dit hectisch bazeke bracht ons naar de opzet van onze bestemming, Griddhakuta (of Vuluture's Peek). Dit is de plek waar de historische Boeddha zijn eerste lessen over leegheid of emptiness, onderwees. Een grondprincipe van de boeddhistische filosofie dat trouwens door heel wat mensen verkeerd begrepen wordt. Maar goed, deze reisgewijs-blogspot is misschien niet de ideale plaats om daar verder op in te gaan.

Het kereltje in de video bracht ons daarheen met paard en kar, het nog steeds meest gebruikte vervoermiddel te Rajgir. Ik waande me plots op schooluitstap, met overal rond me heen fraai versierde koetsen, stuk voor stuk beladen met door het dolle heen gaande Indiers, uitgedosd op hun paasbest.

Na de koets volgde een tweede obstakel: de kabelbaan (uit het jaar stillekes). Toegegeven, ik was er eerst niet zo gerust in. Gelukkig bleven er gestaag Indiers uit terugkeren, dus waagden we ons tot een lift naar boven. Het ding kraakte en piepte langs alle kanten, maar we zijn er uiteindelijk toch geraakt. De gezichten van de nog steeds zeer geboeide Indiers waren goddelijk om aan te zien.

Deze fraaie toegang leidde ons naar de Vishwashanti Stupa die gebouwd werd door Japanse boeddhisten ter ere van hun stichter. Na de sobere maar kleurrijke tanka's en beelden allerlei in het Root Institute kwam het ons toch een beetje decadent over. Te opgekuist, te wit, en vooral te veel goud.

Dit is een beeld van Vulture's Peek, waar boeddha zou onderricht hebben. Hier zitten enkele monniken ingetogen te reciteren uit hun gebedenboek, een oude man verkoopt wierook en kaarsjes om te offeren aan deze gedenkplaats. Voor het eerst vangen we een glimp op van de magie van deze plaats. Na enkele minuten van tot mezelf komen loop ik uit eerbetoon nog enkele rondjes om de offeringen heen, en ben ik blij hier geweest te zijn.

Op weg terug naar ons hectische kereltje komen we nog een grot tegen. De afgelopen eeuwen heeft menig heilig man hier in lange eenzame retraite doorgebracht. Hier offert mijn vrouwtje wat vuur en bladgoud dat een groep vrolijke Koreanen ons toestak, vooraleer ze ons uitnodigden samen wat mantras ten beste te brengen. Het bladgoud (dat verpakt zit tussen twee laagjes boterpapier) wrijf je normaal gezien tegen de muur van een rots of een andere heilige plaats, en wordt aanzien als een offering aan verlichte of andere wezens.

En gebedsvlaggetjes, natuurlijk waren er gebedsvlaggetjes. Veel gebedsvlaggetjes. Hoe meer, hoe liever. De meesten onder julllie weten waarschijnlijk dat het er voor deze vlaggetjes om draait hun neergeschreven gebeden, geholpen door de wind, de wijde wereld in te sturen.

Probeer het je maar eens voor te stellen: duizenden kleine sanskriettekens, fladderend door de hemel, een boodschap van liefde, vrede en sprituele groei in zich dragend. Ik hou van de symbloliek die erachter schuil gaat, en heb het altijd een mooi beeld gevonden. Die bijna helemaal door de gure bergwind verteerde lapjes stof, die miljarden en miljarden gebeden later de plaats waar ze wapperen nog steeds laten ademenen in een serene rust. Alsof je op een plek bent aangekomen die je uitnodigt om even op pauze te duwen, en een paar keer goed te ademhalen.

Bodhgaya, Bihar (India)

ROOT INSTITUTE FOR WISDOM CULTURE


En we waren blijkbaar niet de enigen die daarheen wilden....

Begin februari verbleven we tien dagen te Bodhgaya in het

Root Institute for Wisdom Culture. Een eerste boeddhistische

retraite in een semi-monastieke instelling. Mensen van om het

even welke religieuze strekking kunnen er terecht om

Boeddhisme te bestuderen, stille retraites te beleven, of

meditatietechnieken aan te leren.

Wij kregen er een week les van Lama Dagri Rinpoche, de

reincarnatie van Pari Dorje Chang, een belangrijk boeddhistisch

filosoof te Lhasa voor de inval van de Chinezen in 1959.

Hij groeide op tijdens de Culturele Revolutie (66'-76'). Na

zijn erkenning als een tulku (een geincarneerde lama)

kon hij niet naar z'n klooster daar deze door de Chinezen

vakkundig werd vernietigd. Er was wel nog plaats in een

steenkoolmijn waaruit hij in 1982 kon ontsnappen.

Na zeventien jaar studeren haalde hij zijn geshe titel (ongeveer

te vergelijken met de titel van professor bij ons).

Sindsdien reist hij de wereld rond om Boeddhisme te

onderrichten.

In deze gompa, een boeddhistische tempel, brachten we ettelijke

uren door. De brave man had het vooral over de Foundation of All

Good Qualities. Een veertienverzig gebed dat alle fasen van het

pad naar verlichting in zich draagt en uitlegt. De lessen gingen

eveneens over de The Four Imeasurables,

een beknopt maar mooi gebed dat ik jullie graag meegeef:

"May all sentient beings have happiness and its causes,

May all sentient beings be free of suffering and its causes,

May all sentient beings never be separated from bliss without

suffering,

May all sentient beings abide in equanimity, free of bias,

attachment and anger."

De lessen werden afgewisseld met discussiegroepen, geleide

meditaties, en verdere bespreking onder leiding van

Venerable Tenzen Chogkyin, een twee meter hoge non

die op een mum van tijd de aandacht van de hele gompa

voor haar rekening nam. Redelijk impressionant om

door een mede-westerlinge onderricht te worden in Oosterse

wijsheden. En dan zeker de manier waarop: bij momenten droog

tot cynisch, maar beklijvend en confronterend.

Normaal gezien kruisen onze paden zich opnieuw te Kopan,

een boeddhistisch klooster in de buurt van Kathmandu (Nepal),

voor een tweede tiendaagse retraite.

Maitreya, de toekomstige Boeddha, overschouwt aandachtig

de binnenplaats. Hij is de volgende bodhisattva die zich op aarde

zal begeven om opnieuw een pure dharma te onderwijzen.

Dat wordt wel nog even wachten. Zijn geboorte is pas voorspeld

nadat de leer van Gautama Boeddha op aarde zal verdwenen

zijn.

Ons vaste plekje in de tempel. Veel kniepijn, veel kniepijn,...

Witte Tara. Tara's zijn vrouwelijke bodhisattvas, oftewel

verlichte wezens die zichzelf de toegang tot nirvana ontzeggen

en telkens opnieuw herboren worden tot iedereen op de wereld

vrij van lijden is. Witte Tara, ook het Wens Vervullend Wiel genaamd,

wordt vooral geassocieerd met mededogen, lang leven, en

genezende krachten.

Het Wiel van Dharma, waarmee Boeddha Shakyamuni de

boeddhistische leer in beweging bracht. De acht spaken symboliseren

het Achtvoudige Pad naar Verlichting (juist inzicht, juiste bedoeling,

juiste spraak, juiste handeling, juist levensonderhoud, juiste

inspanning, juist bewustzijn, en juiste concentratie).

Alle geestesverrijkende momenten in acht genomen was

het toch een opluchting terug de wijde wereld in te trekken.

De gewone dingen des levens smaakten maar al te zoet...

DE MAHABODHI TEMPEL

Bodhgaya is uiteraard ook de plek waar de historische

Boeddha de verlichting bereikte. Vandaag de dag is het een

prachtig pelgrimsoord waar boeddhisten van over de hele

wereld op een onvoorstelbaar beschaafde manier samen-

komen om hun boeddha te eren en te aanbidden. Van

's ochtends vier uur tot 's avonds negen loopt er een massa

mensen rond de stupa, een boeddhistisch bouwwerk waarin

zich relieken van de boeddha bevinden. Nog anderen zuiveren

er zich van negatief karma door enkele dagen aan een

stuk prostraties uit te voeren ergens in de buurt van de stupa.

De Mahabodi Temple werd gebouwd in de 6de eeuw

na Christus, maar dan grotendeels vernield in de 11de eeuw

tijdens mosliminvallen. Wat jullie hier zien is een grotendeels

gerenoveerd netwerk van kleine tempeltjes, tuintjes, schrijnen,

en uiteraard heel veel biddende zieltjes.

Een rondreizende Tibetaanse monnik die reciteert

uit zijn gebedenboek vlak voor de tempel.

Eenvoudige offers, achtergelaten door de vele pelgrims.