Andaman en Nicobar Eilanden (a close encounter with paradise...)


Welcome to Paradise! Daar leek het toch alleszins heel hard op. Na de stank en de chaos van Calcutta belandden we op deze archipel die 572 kleine tropische eilandjes telt. Slechts 36 ervan zijn bewoond. Van die 36 zijn er dan nog eens een hele boel niet toegankelijk: niet voor Indiers, laat staan voor buitenlanders.

Er wonen nog zo een zestal stammen op de Andaman -en Nicobar eilanden, die letterlijk met uitsterven bedreigd worden. Vandaar dus de bovenvermelde restrictie voor Indiers en andere toeristen. En het is de Indische overheid menens. De eilanden behoren tot hun grondgebied (hoewel ze veel dichter bij de kust van Thailand liggen). Toch is het Indische vasteland de enige weg langswaar je op deze plek kunt terechtkomen. Daarbij komt dat je maximum 30 dagen op de eilanden mag verblijven, op voorwaarde dat je een heen -en terug vliegtuigticket kunt voorleggen.

Wat die stammen betreft moet er wel aan toegevoegd worden dat sommige onder hen ook zelf altijd heel bewust het contact met de door Indiers bezette eilanden vermeden hebben. Zo zijn er bijvoorbeeld de Sentinelese die elk jaar bezoek krijgen van de overheid. Die arriveert dan met

kokosnoten, bananen, varkens of rode plastieken emmers (I kid you not!!), maar wordt dan prompt getrakteerd op een regen van pijlen. Ze zijn nu nog met z'n 250...

De Andaman en Nicobareilanden werden ook zwaar getroffen door de tsunami in 2005. Er vielen hier toen een pak doden. Heel wat kusten werden vernietigd en grote stukken oeroude koraal verdween voor goed naar de zeebodem.

Het is maar beetje bij beetje dat deze eilandengroep zich hersteld van deze klap. Slechts sinds twee jaar dagen er hier terug toeristen op. Klinkt misschien wreed, maar dat heeft veel voordelen voor diegenen die er nu terecht komen.

Havelock Island

Het waren 24 prachtige dagen die we hier beleefden op het ritme van de natuur in een klein eco-hutje op nog geen 30 meter van de zee (gemaakt trouwens van bamboehout dat hier tijdens de tsunami aanspoelde...). Een tijd vol prachtige zonsondergangen, lekker eten, veel rust, stilte, en niets dat niet op zijn plaats leek. Kortom, iets waar iedereen jaarlijks recht zou moeten op hebben. De wereld zou een veel aangenamere plek zijn...

Maar af en toe liep het dus ook wel eens stevig uit de hand, en genoten we van de lokale (echt wel zeer drinkbare) rum. Getuige deze foto...

Ross Island

Natuurlijk waren de Britten ook hier aanwezig tot voor de Indische onafhankelijkheid in 1947. Van dit kleine eilandje maakten ze in der tijd hun administratief hoofdkwartier. Men noemde deze plek tijdens de koloniale jaren het Parijs van het Oosten. Jammer genoeg werden alle balzalen en Engelse tuinen genadeloos vernietigd door een fikse aardbeving in 1941. Vandaag de dag is het een soort openluchtmuseum waar het moto wel live and let live lijkt. Een soort stil protest tegen wie en wat hier ooit zat.

Heel het eiland lijkt wel overwoekert door reusachtige banyanbomen.

Maar het moge duidelijk wezen. Het is en blijft een toeristische trekplijster...

Viper Island

Het volgende eiland is dat ook, hoewel iets meer genuanceerd. Viper Island werd vanaf 1867 door de Britten gebruikt als gevangenis. De vaste klanten hier waren de vele Indische vrijheidstrijders die zich tegen het Brits bewind verzetten. De naam van dit eiland vindt zijn oorsprong in 1 van de geliefde foltertechnieken van de Engelsen. Deze bestond erin gevangenen in de zinderende hitte aan een boom vast te knopen en dan te wachten... tot ze werden doodgebeten door adders (vipers dus).

Deze ruine is wat overblijft van het galgenhuis. Hier werden degenen die aan de adders ontsnapten "gewoon" opgehangen. De gids gaf tijdens zijn uitleg het beste van zichzelf (in Hindi!), waarna plots alle Indische blikken zich ietwat nijdig in de richting van de enkele aanwezige blanken richtten. Even de fijn gestemde patriotische snaar raken, als je het mij vraagt. En fooi dat die kerel kreeg... Uitgezonderd van de bleekscheten natuurlijk want die hadden er toch niets van verstaan.


De boot op de achtergrond is degene waarmee wij arriveerden. Voor de rest ligt alles er al decenialang onaangeroerd bij. Alweer ter herinnering aan wat eens was. Elke groep bezoekers die hier toekomt mag maar 20 minuten ter plaatse blijven, terwijl er vriendelijk verzocht wordt de stilte te bewaren. Een heel intens sfeertje.


Om af te sluiten nog enkele van mijn persoonlijke favorieten...

Of hoe schoonheid vergankelijk is......

Mijn goede vriend Kruimeltje.

Het zicht vanuit ons bed. Een mens zou voor minder willen opstaan...

En nog een zonsondergang. "Om 't af te leren..."