Varanasi is 1 van de meest kleurrijke steden in India. Hindoe-pelgrims uit alle hoeken van het land komen zich hier wassen, of,... sterven. Hierdoor wassen ze alle zonden uit dit leven in 1 ruk weg, of sterven ze hier, worden verbrand op de oever van de Ganges, en vertrekken zo recht naar de hemel, aan de zijde van Shiva en consoorten. Voor dit laatste zijn hier speciale ahsrams (een soort van spirituele centra) gebouwd waar rijke Hindoes, als ze voelen dat het bijna zover is, hun laatste maanden, weken of dagen komen uitzitten. Hier sterven betekent
moksha, wat zoveel betekent als de verlossing van de cyclus van leven en dood.
Benares, hoe de stad vroeger noemde, zou ook 1 van de oudste nog levende steden ter wereld zijn. Haar geschiedenis voert ons terug naar - 1400 V.C., maar pas vanaf de 8ste eeuw na Christus stichtte een belangrijke hindoe-hervormer er de eerste belangrijke Shiva-sekte. Shiva is 1 van de drie belangrijkste hindoe-goden, naast Vishnu en Brahma.
Wij vonden er na het hectische Dehli, heel wat rust, en konden er voor het eerst zorgeloos rondslenteren in de nauwe, bijna middeleeuws aandoende steegjes.
Het is ook
de stad waar hindoes en moslims vreedzaam met elkaar samenleven: na de aanslagen in Mumbai geen onbelangrijk gegeven.
Maar goed, genoeg geleuterd, kijk gewoon zelf even...
Emanuel, de geit. Beesten een jasje aantrekken is hier de
normaalste zaak van de wereld. Er wordt hier trouwens
in het algemeen veel meer zorg gedragen voor onze
dierenvrienden.
''Nee, merci, ik ben gestopt..."
Boottochtje op de Ganges. En dat was nog maar een begin...
"Is 't nog ver?"
Vissersbootje bij avondval, omringd door kaarslichtjes. Het
wordt wel iets minder idyllisch, als je bedenkt dat er per
liter water 1.5 miljoen bacterien zitten. In water dat veilig
wordt geacht voor baden mogen er maximaal 500 zitten...
Manikarnika Ghat, een van de vele badplaatsen langs de
de Grote Moeder, oftewel de Ganges,
waar hindoes zich dagelijks komen wassen. Klein detail:
het water is septisch en bevat dus geen zuurstof meer.
Alle onderzoek ten spijt, komen zich hier dagelijks
60.000 Hindoes wassen in het heilige water. Om nog maar
te zwijgen van de vele liters drinkwater die er eveneens
dagelijks uit verdwijnen...
"Rollin', ...rollin', ...rollin',.... ", juist ja, "on the river".
Elke avond om zes uur veel vuur en lawaai aan de
Dasaswamedh Gath. En daar komt veel volk op af.
Wij konden uiteraard niet ontbreken... Hier zie je
brahmanen (de hoogste Indiase kaste) deskundig de
"pujas" uitvoeren. Wel een beetje decadent eigenlijk...
24 uur op 24, zeven dagen op zeven, worden hier lijken
verbrand. De kosten van zo een rituele verbranding
hangt in de eerste plaats af van het soort hout en van de
Ghat waar alles plaats vindt. Sandelhout is de duurste soort,
en naar het schijnt is het een hele kunst om net genoeg hout
af te wegen, om het lijk helemaal te laten verbranden en in as
te leggen.
Tot slot, het zijn de kastelozen (of
doms) die de lijken op bamboe-
draagberries naar de oever dragen. De lijken zijn in mooie
gewaden gewikkeld en worden voor de crematie eerst in de
rivier gedompeld.
Terug op weg naar onze hostal. Redelijk onder de indruk,
en tegelijk voldaan. Ons maar al te goed bewust van de zopas
aanschouwde unieke taferelen.
